Waarom is het toch zo moeilijk om hulp te vragen? Omdat ‘altijd alles zelf oplossen, alleen doen’ de ultieme vorm van volwassenheid is? Omdat er zó veel succesvolle mensen zijn die dat succes helemaal in hun eentje hebben bereikt? Wake up, dat is helemaal niet waar. Geen enkele topsporter bereikt die felbegeerde medaille in haar eentje. Er staat een heel team van coaches, therapeuten en medesporters om haar heen. Geen enkele succesvolle zakenvrouw/man bouwt een miljoenenbedrijf in haar eentje. Dat lukt alleen met mentoren, een team en last but not least een stabiel thuisfront. Ik heb geen succesvol bedrijf omdat ik dat in mijn eentje voor elkaar heb gekregen, ik heb langs alle kanten hulp gezocht, gevonden en geaccepeteerd.
Dat kon ze niet alleen
Er is niemand die lekker in haar vel zit, die dat in haar eentje heeft bereikt: ze heeft een sociaal netwerk omdat ze in vriendschappen investeert; ze maakt tijd en ruimte voor haar relatie; ze kijkt haar (oude) pijnen aan; ze heeft in zichzelf geïnvesteerd; gebaande paden verlaten, ervoor gezorgd dat haar leven eruit ziet zoals zij dat graag wilt. Dat kon ze dus niet alleen!
Hoe dan!
Aan de buitenkant ziet het er bij de ander vaak zo mooi uit, die vrouw die er altijd ‘perfect’ uitziet, een fantastische baan heeft, de leukste dingen in haar vrije tijd doet en dan ook nog eens super gezonde maaltijden op tafel tovert. Hoe dan! Nou dat is één grote illusie die jíj er van maakt, die we er met elkaar van maken. Want ook die ‘perfecte’ vrouw laat steekjes vallen, alleen daar 'adverteren' we niet mee. Keeping up appearances, het was een geweldige, idiote tv serie, maar heel veel mensen leven ook zo.
Het bestaat niet
Alles in je eentje doen bestaat niet. Bovendien is het ook niet gezond. Nog niet zo heel lang geleden (onze ouders, grootouders) had je een sociaal netwerk in het dorp, de stad, de wijk, waar je woonde. Je kende elkaar, hielp elkaar als vanzelfsprekend, hield de kinderen van elkaar een beetje in het oog bij het buiten spelen, er was tijd voor een babbel bij de bakker of de slager.
En nu?
En nu? Schuttingen om de huizen heen, boodschappen online bestellen is veel efficiënter, naar je scherm staren is het nieuw normaal in plaats van een praatje aan te knopen. Daar waar we vroeger een sociaal netwerk hadden, lees mensen om je heen, lijkt de lijst met volgers en likes nu belangrijker en interessanter dan de mensen die bij jou in de wijk wonen. LIVE leven is voor een groot deel ONLINE leven geworden. Gemeenschapszin is ingeruild voor de zo hoog geprezen individualiteit.
Met grote gevolgen
Het aantal mensen dat zich eenzaam voelt is groter dan ooit tevoren. Ondanks alle vooruitgang en technologie. Dat gebrek aan verbinding is niet alleen een rotgevoel, het ontregelt ook heel je systeem. Je stresshormonen schieten omhoog; je immuunsysteem zakt in; je systeem staat constant in de vecht-vlucht modus, dat oorspronkelijk bedoel is om gevaar te lijf te kunnen, niet om je door het dagelijkse leven te manouvreren! Altijd alles alleen willen doen is letterlijk een aanval op je eigen lijf.
Wat is dat nou?
Wat is dat nou dat alles zelf moeten oplossen en geen hulp vragen en ook nog eens je schouders onder alle anderen om je heen zetten? Ooit, onbewust, heel jong al, heb je geleerd dat je steeds nul op het rekest kreeg, steeds opnieuw werd je teleurgesteld en op een bepaald moment ging de knop, onbewust, om. ‘Dan doe ik het, zelf, wel’. ‘Dan los ik het, zelf, wel op’. En, hoe tegenstrijdig, wakkert dat je gevoel van eenzaamheid juist aan, in plaats van dat je je sterk en verbonden voelt.
Jouw programma
Het is een ‘programma’ waar je op draait. Gedachten die tot overtuigingen en aannames en een manier van zijn, je identiteit, zijn uitgegroeid. Het goede nieuws is dat dat niet zo hoeft te blijven. Je kunt jezelf als het ware ‘herprogrammeren’, een anderen identiteit aannemen. Dat is wat er in mijn coach trajecten gebeurt.
Makkelijk?
Je zou denken dat de mensen die het dichtst bij ons staan, dat we die om hulp vragen. Dat dat makkelijk is. Nee hoor (herkenbaar?). Juist bij familie en vrienden voel je vaak de druk om de schijn op te houden. ‘Wat zullen ze wel niet van me denken?’ Je wilt niet dat ze zorgen om jou maken, je wilt zeker niet als ‘zwak’ worden gezien en je wilt al helemaal niet ‘zeuren’. Dus zet je een masker op, zeg je dat het goed gaat, terwijl je in werkelijkheid het gevoel hebt dat het water tot aan je lippen staat.
De grap
De grap is dat je hiermee niet alleen jezelf in de weg zit, maar ook de mensen om je heen de kans ontneemt om er voor jou te zijn. Mensen voelen zich juist beter door iemand te helpen en jij ontneemt ze die kans met jouw ‘ik doe het, zelluf, wel’. Je ontneemt ze de dopamine boost, die iedereen zo hard nodig heeft.
Je kunt niet stoppen met alles zelf te doen als je tegelijkertijd niet ook leert om je grenzen te stellen. Met dat ‘ik zal het wel doen’, eindig jij constant als de persoon die de zooi van een ander opruimt. Jij zegt ja tegen dat waar je collega geen zin in heeft, tegen dat feestje waar je veel liever niet naar toe gaat, constant voor een ander in de weer zijn terwijl je te moe bent om uit je ogen te kijken. Logisch toch dat je dan het gevoel krijgt dat jij het altijd moet doen, altijd alleen moet doen.
Ontvangen
Hoe zou het zijn om te leren ontvangen in plaats van iedereen op jouw schouders te nemen? Hoe zou het zijn om nee te zeggen als je ook nee voelt? Dat dat niet als een ‘tekortkoming’ voelt, maar als je hulpbronnen aanboren? Hoe zou het zijn als je eindelijk niet meer alles, zelf, hoeft te doen?
Er is een plek
Er is een plek waar je dit stap voor leert, integreert, je eigen maakt: het Vitaal & Lichter Leven Programma. Je bent hartstikke welkom! Van ‘zelluf’ naar samen ✨ Dat is nog heel wat gezonder ook!


0 Reacties