Hoe vaak heb jij het de afgelopen dagen al gehoord? Of misschien zelf wel verzucht: âPfff⊠wat is het warmâŠ..â
Ik hoor het als ik Vito uitlaat, in de supermarkt, bij de yoga, bij de bakker, social media staat er VOL mee en, eerlijk is eerlijk, ik zit er zelf af en toe ook bij van âpoeh, poeh, nou, nou, dit is best âblommigâ! (vertaling voor niet-Zeeuwen onder ons: blommig = warm en klef weer)
Wat maakt het zichtbaar?
Maar terwijl iedereen het over de temperaturen en hitteplannen heeft (okĂ© en ook over de voetbal đ ) zie ik ook iets anders gebeuren. Want wat maakt deze hitte eigenijk zichtbaar? Zie jij ook dat de warmte iets bijzonders doet?
đ„Ze haalt het tempo uit je
đ„Ze laat je lichaam protesteren
En ineens merk
En ineens merk je dingen die je normaal nauwelijks voelt:
Je bent sneller moe, je hoofd raakt voller, je lontje wordt korter en zelfs de kleinste taak voelt ineens als een berg. Niet omdat jij nu minder aankunt, maar omdat je lichaam zegt: âeven tot hier en niet verderâ. En dĂĄt vind ik nog wel het mooiste aan tropische dagen. Ze maken zichtbaar dat we helemaal niet zo onuitputtelijk zijn als we soms denken.
Je bent geen machine
We behandelen onszelf vaak alsof we een machine zijn. 'Normaal' gesproken lukt het allemaal nog wel. Nog snel dat mailtje, nog één afspraak, nog even boodschappen, nog even die was, nog evenâŠ. Totdat de thermometer richting, of over, de dertig graden kruipt. Ineens gun je jezelf iets wat je de rest van het jaar nauwelijks doet:
đje gaat in de schaduw zitten
đ je drinkt extra water
đ je zegt een afspraak af
đ je vertraagt je tempo
đ misschien doe je zelfs wel een middagdutje đ
En niemand kijkt daar raar van op. Sterker nog, iedereen begrijpt het en zowat iedereen doet het. Omdat het warm is.
Grappig eigenlijk
Grappig eigenlijk, want hoeveel warmer moet het nog worden voordat je jezelf óók toestemming geeft om uit te rusten als het vanbinnen al ikweetniethoelang tropisch is?
Niet door de zon, maar door alle verantwoordelijkheden, door het altijd maar doorgaan, door het gevoel dat jij degene bent die alles draaiende moet houden, door altijd nét iets meer te geven dan eigenlijk nog goed voelt, door steeds weer weg te duwen wat gewoon gevoeld wil worden.
Daar hebben we veel minder begrip voor
Daar hebben we veel minder begrip voor, sterker nog, dan zeg je vaak tegen jezelf:kom op, niet zeuren, nog even volhouden. Dat is toch eigenlijk wel heel bijzonder: voor dertig graden buiten passen we ons leven zonder moeite aan, maar met dertig graden vanbinnen⊠blijven we vaak gewoon doorrennen.
De echte hittegolf?
Misschien is dat wel de echte hittegolf, niet de temperatuur buiten, maar de warmte die al zo lang in jezelf is opgelopen. Zonder pauze, zonder verkoeling, zonder echt even stil te staan. En misschien is dat precies waarom ik zo van de zomer houd. Niet omdat ik per sĂ© geniet van vijfendertig graden of meer (ik geef eerlijk toe: een graadje of 10 minder vind ik ook prima đ) maar omdat de zomer je uitnodigt tot iets wat je jezelf de rest van het jaar veel te weinig gunt: vertragen, uitrusten, voelen, gewoon even zijn, even pas op de plaats. Niet omdat het vakantie is, maar omdat jij geen machine bent.
Dusssss
Dus als iedereen vraagt: "Pfff⊠wat is het warm hĂš?â Dan glimlach ik inwendig en denk ik stiekem âmisschien is dit niet alleen een hittegolf. Misschien is dit ook een uitnodiging om eens te voelen hoe warm het eigenlijk al veel langer Ăn jou isâ. En dĂĄt gesprek vind ik heel wat interessanter đ
Meer dan warm weer
Misschien is deze hittegolf wel meer dan alleen warm weer. Het zou ook een vriendelijke herinnering kunnen zijn dat jij óók aandacht verdient. Niet pas als je opgebrand bent. Nee, NU.
Genieten
In het Vitaal & Lichter Leven Programma maken we precies daar ruimte voor. Niet om nóg beter je best te doen, maar om stap voor stap terug te keren naar jezelf. Naar meer rust, meer lichtheid. Een leven dat niet draait om volhouden, maar om weer genieten. In september start er weer een nieuwe groep, sluit je aan?


0 Reacties