Jezelf langzaam kwijtraken, niemand kiest ervoor

door Marie Jose Capello | aug 13, 2026 | Blog | 0 reacties

Ik hoor het zo vaak: ”Ik weet eigenlijk niet meer wie ik ben.” Het klinkt bijna verontschuldigend gezegd, alsof iemand iets heeft laten slingeren. Alsof ze ergens onderweg een verkeerde afslag heeft genomen, alsof ze beter had moeten opletten. Iedere keer als ik die woorden hoor, denk ik hetzelfde: je raakt jezelf niet zomaar kwijt. Je staat niet op een zondagochtend op en besluit: vanaf vandaag ga ik vooral voor anderen leven.

Niet in één dag

Niemand kiest ervoor om altijd als eerste te vragen hoe het met de ander gaat, niemand kiest ervoor om zijn eigen behoeften steeds een stukje op te schuiven, niemand kiest ervoor om voortdurend eerst de sfeer aan te voelen voordat je iets zegt. Dat gebeurt niet in één dag, het gebeurt zo langzaam dat je niet eens merkt dat het gebeurt.

Het zit in kleine momenten

Dat ene moment waarop je ontdekt dat je moeder wat ontspant als jij lief bent, of dat je vader trots kijkt als je goede cijfers haalt. Misschien merk je dat er minder ruzie is als jij je stilhoudt of dat je complimenten krijgt als je sterk bent. Het zijn kleine momenten, zo klein dat je ze later niet eens meer kunt aanwijzen, maar je lichaam onthoudt ze wel degelijk.

Waarom zou je ermee stoppen?

En zonder dat je het doorhebt, begin je jezelf een beetje aan te passen. Niet helemaal, gewoon... een klein beetje. Je slikt een opmerking in, je zegt iets minder vaak wat je echt denkt, je leert dat huilen soms lastig is voor de mensen om je heen, je ontdekt dat zorgen voor anderen waardering oplevert. En iedere aanpassing lijkt onschuldig. Sterker nog, vaak werkt het. Je voelt je gezien, je voelt je nodig, je voelt je verbonden. Dus waarom zou je ermee stoppen?

Je ziet het pas jaren later terug

Daar, in al die kleine momenten, ontstaat iets wat je pas jaren later terugziet. Er is niet één grote beslissing die ervoor zorgt dat je jezelf kwijtraakt. Het zijn duizenden kleine momenten waarop je onbewust leert:zo is het veiliger, zo hoor ik erbij, zo blijft de verbinding. Jaren later kijk je naar jezelf en zeg je: "Ik weet eigenlijk niet meer wie ik ben.” Maar weet je, je bent jezelf nooit echt kwijtgeraakt, je bent jezelf steeds meer gaan wegstoppen. Laagje voor laagje. Niet omdat je jezelf niet belangrijk vond, maar omdat iets anders op dat moment belangrijker was:  liefde, veiligheid, verbinding.

En als je dat eenmaal ziet…

En als je dat eenmaal ziet… dan verandert er iets. Dan hoef je niet meer boos te zijn op de vrouw die altijd voor iedereen klaarstaat, niet meer te balen van degene die overal oeverloos over nadenkt, niet meer te vechten tegen degene die het iedereen naar de zin probeert te maken. Want ineens zie je haar anders. Je ziet geen vrouw die verkeerde keuzes heeft gemaakt, je ziet een vrouw die jarenlang haar uiterste best heeft gedaan om verbonden te blijven. En dát is iets heel anders.

Het voelt als een risico

Dat is ook de reden dat zoveel goedbedoelde adviezen zo weinig veranderen:

"Zeg gewoon wat je wilt."

"Stel wat vaker een grens."

"Denk eens wat meer aan jezelf."

Dat klinkt allemaal logisch, maar als een patroon ooit is ontstaan om de verbinding te bewaren, voelt het loslaten ervan niet als een nieuwe vaardigheid. Het voelt als een risico.

Ze is op je blijven wachten

Daarom begint de weg terug naar jezelf ook niet met veranderen, maar met terugkijken. Niet om te blijven hangen in het verleden. Wel om eindelijk te begrijpen waarom je jezelf onderweg zo vaak hebt overgeslagen. Vanaf dat moment wordt de weg terug geen zoektocht meer, het wordt een ontmoeting. Niet met iemand die je opnieuw moet worden, maar met haar die al die tijd geduldig op je is blijven wachten.

Samen op zoek? Klik dan hier

P.S.
Er komen steeds meer mannen in mijn praktijk. Mannen ik zie jullie, voor elke 'haar' en 'ze' mag je de mannelijke aanspreekvorm lezen 😉

 

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *