Je weet vaker wat je wilt dan je denkt

door Marie Jose Capello | sep 30, 2026 | Blog | 0 reacties

“Ik weet gewoon niet wat ik wil.” Ik hoor het nog al eens en niet alleen bij grote levensvragen zoals: wil ik nog wel in deze relatie blijven, wil ik ander werk, wat wil ik eigenlijk met de rest van mijn leven? Ook bij heel gewone dingen:

“Waar heb jij zin in?”
“Maakt mij niet uit.”

“Wat wil jij?”
“Zeg jij het maar.”

“Vind je dit eigenlijk leuk?”
“Ja hoor, prima.”

En als je dat maar vaak genoeg doet, kun je op een gegeven moment echt gaan geloven dat je iemand bent die gewoon niet zo goed weet wat ze wil. Maar daar geloof ik dan weer niet zo in. Ik denk dat veel vrouwen veel beter weten wat ze willen dan ze zelf denken. Het probleem zit alleen in wat er gebeurt in die paar seconden nádat je voelt wat je wilt.

Je eerste antwoord is vaak razendsnel verdwenen

Stel dat iemand vraagt of je zaterdag meegaat. Er gebeurt iets, heel even. Een fractie van een seconde waarin je eigenlijk al weet: nee, daar heb ik helemaal geen zin in. En dan begint het in je hoofd: maar ik heb haar al zo lang niet gezien, het is eigenlijk wel gezellig, ze heeft vorige keer ook iets voor mij gedaan, ik kan maar moeilijk wéér nee zeggen, ach, als ik eenmaal ben is het vast leuk. En een paar tellen later hoor je jezelf zeggen: “Ja, gezellig!”
Waar is die eerste nee gebleven? Die was er wel degelijk, alleen kreeg hij nauwelijks tijd om te bestaan.

Je hoofd is een uitstekende advocaat

Ja echt. Voel in één respons waar iemand anders mogelijk last van kan hebben en je hoofd bouwt binnen een paar seconden een complete rechtszaak tegen je:

Je bent moe?
Ja maar, iedereen is moe.

Je wilt niet?
Stel je niet aan.

Je hebt behoefte aan rust?
Je hebt gisteren toch ook niks bijzonders gedaan?

Je vindt iets niet prettig?
Zo bedoelde hij het vast niet.

Je bent boos?
Nou nou, is dat niet een beetje overdreven?

Je verlangt naar iets anders?
Je hebt toch alles wat je nodig hebt?

En voor je het weet ben je niet meer aan het voelen wat voor jou klopt, maar ben je aan jezelf aan het bewijzen waarom je het eigenlijk niet zou mógen voelen.

Aanpassen gebeurt soms al vóórdat er iemand iets vraagt

Bij aanpassen denken mensen vaak aan iemand die geen nee durft te zeggen, maar het gaat nog véél subtieler. Je hoeft niet eens een grens over te laten gaan, vaak verplaats je hem zelf al. Je kijkt naar wat praktisch is, wat verstandig is, wat een ander fijn vindt, wat er van je verwacht wordt, wat je altijd hebt gedaan, wat het minste gedoe geeft. En ergens tussen al die informatie zit ook nog wat jij wilt. Alleen staat dát zelden bovenaan het lijstje. Soms komt het niet eens meer op het lijstje. En dan zeg je uiteindelijk: “Ik weet het echt niet.”

Ooit heb je het juist heel goed geweten

Kijk maar eens naar een klein kind, dat heeft over het algemeen verrassend weinig moeite met voelen wat het wil:

Nog een koekje
Niet naar bed
Die trui niet
Zelf doen
Niet bij tante op schoot

Duidelijkheid genoeg hè. Totdat je als kind ontdekt dat niet iedere reactie even handig is. Dat ‘nee’ gedoe kan opleveren, dat boosheid niet gewaardeerd wordt, dat mama verdrietig wordt als jij iets niet wilt, dat de sfeer beter blijft wanneer jij makkelijk bent, dat je complimenten krijgt wanneer je rekening houdt met anderen.
En begrijp me goed: een kind moet natuurlijk leren dat de wereld niet vierentwintig uur per dag om zijn wensen draait, maar er is een verschil tussen leren dat je niet altijd kunt krijgen wat je wilt en leren dat wat jij wilt er niet zoveel toe doet. Dat verschil kan klein lijken, de gevolgen zijn dat zeker niet.

Zo raak je steeds verder bij jezelf vandaan

Niet doordat je op een dag besluit jezelf kwijt te raken, het gebeurt in honderden kleine corrrecties:

Doe niet zo moeilijk
Laat maar
Het maakt niet uit
Ik pas me wel aan
Het is praktischer als...
Voor mij hoeft het niet

En het bijzondere is: hoe vaker je over je eerste gevoel heen stapt, hoe zachter het uiteindelijk gaat klinken. Niet omdat het verdwenen is, je bent alleen ontzettend goed geworden in eroverheen praten. Totdat iemand op een dag vraagt: “Maar wat wil jíj eigenlijk?” En je werkelijk geen idee hebt.

Begin alsjeblieft niet meteen met je levensdoel

Dat vind ik nogal een opdracht voor iemand die al moeite heeft om te kiezen waar ze vanavond wil eten. Je hoeft niet meteen te weten wat je diepste verlangen is. Je hoeft ook niet in stilte op een berg te gaan zitten wachten tot je ware zelf zich meldt. Begin kleiner, veel kleiner.

Heb ik hier zin in?
Wil ik nu praten of wil ik even alleen zijn?
Vind ik dit eigenlijk mooi?
Wil ik mee?
Ben ik moe?
Voelt dit prettig?
Wil ik dat iemand zo tegen mij praat?

Dat zijn geen onbenullige vragen, daar begint het. Want als je je jarenlang vooral hebt afgestemd op de wereld om je heen, moet je niet verbaasd zijn wanneer je eigen stem wat zachter klinkt. Je hoeft je stem niet te vinden, je moet haar weer leren horen.

En dan komt het moeilijkste stuk

Want voelen wat je wilt is één ding, ernaar handelen is iets heel anders. Je kunt ineens heel duidelijk voelen: ik wil dit niet. Prachtig. En vervolgens staat er iemand tegenover je die daar teleurgesteld over is. Dáár begint het echte werk.

Kun jij bij jezelf blijven wanneer een ander iets anders wil?
Kun jij een keuze maken zonder dat iedereen hem begrijpt?
Kun jij verdragen dat iemand je egoïstisch vindt terwijl jij voor het eerst in jaren rekening houdt met jezelf?
Kun jij iets verlangen zonder eerst te controleren of het haalbaar, verstandig of handig is?

Want jezelf terugvinden klinkt prachtig, totdat de versie van jou die terugkomt niet altijd meer doet wat anderen van haar gewend zijn.

Daar wordt het spannend

Je omgeving kent namelijk de versie van jou die jarenlang meebewoog. De versie die veel begreep, die makkelijk was, die rekening hield, die het wel oploste. Zodra jij verandert, verandert er iets in het systeem om je heen. Niet iedereen zal daar direct enthousiast over zijn. Sommige mensen vonden jouw grenzeloosheid namelijk buitengewoon comfortabel. Auuuu...
Maar de reactie van een ander vertelt niet automatisch dat jouw keuze verkeerd is, het vertelt alleen dat jij iets anders doet dan vroeger. En dat kan wennen zijn. Voor hen én voor jou.

Jezelf terugvinden is niet ontdekken wie je moet worden

Dat is nog wel de grootste vergissing. Alsof er ergens een verbeterde versie van jou ligt te wachten. Iemand die altijd haar grenzen kent, die precies weet wat ze wil, nooit meer twijfelt en iedere ochtend volledig verbonden met zichzelf wakker wordt.
Voor mij gaat jezelf terugvinden over iets anders: steeds iets minder snel over jezelf heen stappen, iets eerder opmerken wat je voelt, niet onmiddellijk beginnen waarom het onzin is, een nee niet veranderen in een ja voordat hij überhaupt heeft mogen klinken, een verlangen niet meteen kleiner maken omdat je nog niet weet hoe je het moet realiseren. En soms gewoon zeggen: “Geen idee waarom, maar dit klopt niet voor mij.” Dat is óók weten.

Je hoeft jezelf niet te zoeken

Want stel nou eens dat je helemaal niet zo kwijt bent als je denkt. Dat er onder al dat aanpassen, rekening houden, flink zijn, verstandig doen en doorgaan nog steeds een heel duidelijke jij zit. Niet verdwenen, niet kapot, niet wachtend tot iemand haar opnieuw uitvindt. Alleen jarenlang overstemd. Dan is de vraag niet meer:

Wie ben ik eigenlijk?
Maar:
Waar praat ik mezelf nog steeds uit wat ik allang voel?

En dát is een vraag die veel interessanter is. Want wat je zoekt ligt niet buiten je, het ligt onder de lagen waarin je jezelf bent kwijtgeraakt. De weg terug begint met iets verbazingwekkend kleins: je eerste antwoord horen en er deze keer ook naar luisteren.

P.S.

Jezelf horen is één ding, jezelf serieus nemen iets heel anders.
Vaak zit er iets tussen wat sterker is dan je goede voornemen. Want weten wat je voelt, je grens herkennen of voelen wat je eigenlijk wilt, betekent nog niet automatisch dat je er ook naar durft te handelen. Zeker niet wanneer aanpassen, pleasen of jezelf wegcijferen ooit een manier is geweest om liefde, rust of veiligheid te bewaren.

In mijn 1-1 traject Het Roer Om gaan we precies naar die laag. Niet om je te leren nóg beter naar jezelf te luisteren, maar om oude patronen die ooit nodig waren te doorbreken en te transformeren.
Zodat je niet alleen weet wat je voelt en wat je wilt, maar er ook echt naar gaat leven.

 

 

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *