Ik heb al zo vaak tegen mezelf gezegd dat ik niet zo moet zeuren

door Marie Jose Capello | jun 4, 2026 | Blog | 0 reacties

Tijdens een gesprek zei een vrouw laatst tegen me: "Ik heb al zo vaak tegen mezelf gezegd dat ik niet moet zeuren. Maar ja, blijkbaar helpt dat niet.” Die zin bleef hangen. Ik hoorde het zeker niet voor het eerst en ik denk dat heel veel vrouwen zichzelf hierin herkennen.

Misschien jij ook wel

Want hoe vaak probeer je jezelf niet gerust te stellen in je hoofd? Vertel je jezelf dat je geen reden hebt om te klagen. Dat anderen het veel moeilijker hebben, dat je dankbaar mag zijn voor alles wat je hebt, dat je blij mag zijn met je leven. En dat klopt natuurlijk ook allemaal. Maar wat als dat gevoel zich daar niets van aantrekt? Wat als je leven op papier klopt, terwijl er vanbinnen iets knaagt? Niet groot, niet dramatisch, je kan er zelfs niet direct woorden aan geven.

Maar het is er wel

Zo'n gevoel dat steeds weer terugkomt, soms op de meest onverwachte momenten. Als je in de auto zit, als je eindelijk even alleen bent, wanneer iemand vraagt hoe het écht met je gaat.

Ik vroeg me af

Deze week is het de Week van de Mentale Gezondheid. En terwijl ik mijn gedachten daar es  over liet gaat vroeg ik me af: wanneer noemen we iemand eigenlijk mentaal gezond? Als ze geen burn-out heeft? Als ze niet somber is? Geen angstklachten heeft? Goed functioneert? Want als dat de maatstaf is, dan gaat het met heel veel vrouwen best goed.
Ze werken, ze zorgen, ze lachen, ze regelen, ze doen wat er gedaan moet worden. Ze zijn sterk, verantwoordelijk, betrouwbaar...

En toch...

Toch hoor ik tijdens gesprekken vaak iets heel anders. Niet meteen, want de meeste vrouwen beginnen niet met wat hun nu écht in de weg staat of waar ze naar verlangen. Sterker nog vaak weten ze dat helemaal niet eens (meer). Ze beginnen meestal met zinnen als:

"Ik weet eigenlijk niet wat er met me aan de hand is."
Of:
"Ik mag eigenlijk niet klagen."
Of:
"Misschien stel ik me wel aan."

Ongelofelijk toch eigenlijk hè, hoe snel vrouwen zichzelf wegpraten, hoe snel ze hun eigen gevoel relativeren. Alsof er eerst toestemming nodig is om iets te mogen voelen. Alsof je pas aandacht mag geven aan wat er in je leeft wanneer het ernstig genoeg is. Als je bent vastgelopen, als je lichaam op de rem trapt, als je relatie onder druk staat, wanneer je niet meer verder kunt.

Maar waarom eigenlijk?

Waarom wachten we zo lang? Waarom vinden we dat er eerst iets mis moet zijn voordat we mogen luisteren naar onszelf? Ik ben er van overtuigd dat veel vrouwen helemaal niet vastlopen omdat ze zwak zouden zijn. Ik denk dat veel vrouwen vastlopen omdat ze jarenlang hebben geleerd door te gaan. Omdat ze hebben geleerd sterk te zijn, te zorgen, je aan te passen, je verantwoordelijkheid te nemen.

Dat zijn natuurlijk prachtige kwaliteiten

Tot het moment dat ze zoveel ruimte innemen dat er nauwelijks nog ruimte overblijft voor jezelf… en dat gebeurt meestal niet in één groot moment.
Je raakt jezelf niet kwijt op een zondagochtend om kwart voor 9. Dat gebeurt veel subtieler, in kleine momenten, in momenten waarop je voelt dat je moe bent, maar toch doorgaat. Momenten waarop je jezelf aanpast., momenten waarop je ergens naar verlangt, maar besluit dat het nu niet belangrijk is, momenten waarop je iets nodig hebt, maar eerst kijkt wat iedereen anders nodig heeft.

Onschuldig

Die momenten op zich lijken onschuldig, maar bij elkaar opgeteld kunnen ze ervoor zorgen dat je jezelf steeds minder tegenkomt in je eigen leven. En zou mentale gezondheid daar ook niet over gaan? Niet alleen over hoe goed je functioneert, maar over hoe aanwezig je nog bent in je eigen leven. Of je nog weet waar je blij van wordt, of je nog voelt wat je voelt, of je jezelf nog serieus neemt wanneer er iets in je knaagt. Ook als je daar geen logische verklaring voor hebt.

Mijn uitnodiging

Dit is mijn uitnodiging aan jou nu op het eind van deze Week van de Mentale Gezondheid. Vraag jezelf niet af of je het zwaar genoeg hebt, maar stel jezelf eens heel eerlijk de vraag: “Wat probeer ik al een hele tijd weg te redeneren? En wat zou er gebeuren als ik daar eens écht naar luister?’


P.S.
Voor een mentale gezondheidscheck mag je altijd even contact opnemen: mariejose@jouwinnerlijkkracht.nu

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *