Er is één fout die haast iedereen die iets in zichzelf wil veranderen maakt: je gaat ertegen vechten. Je wilt minder piekeren, minder controleren, minder twijfelen, minder pleasen, minder streng zijn voor jezelf. Alsof dat deel van jou een tegenstander is geworden. Iemand die je leven moeilijk maakt. Dus probeer je het weg te krijgen. Je leest boeken, volgt trainingen, je maakt goede voornemens. En als het een tijdje lukt, voel je je trots (terecht). Totdat je op een drukke dag ineens merkt dat het er gewoon weer is. De controle, het schuldgevoel, de onrust. En dan volgt weer de teleurstelling: ‘Zie je wel, ik ben er nog steeds niet vanaf.’
Maar wat als je naar het verkeerde gevecht kijkt?
Stel je eens voor dat er al jaren een oude waakhond voor jouw huis ligt. Niet zo'n lieve, speelse hond die achter een bal aanrent, nee zo’n hond die altijd met één oor wakker is. Die ieder geluid hoort, die aanslaat zodra hij denkt dat er gevaar dreigt. Jarenlang heeft hij gedaan waarvoor hij ooit is gekomen. Hij hield de wacht en zorgde ervoor dat jij veilig bleef. Tot je op een dag gaat verhuizen. Je nieuwe huis staat op een rustige, veilige plek. Geen dreiging, geen gevaar, geen reden om nog dag en nacht alert te zijn.
Hij doet alleen zijn werk
Maar de waakhond weet dat niet. Dus blijft hij doen wat hij altijd heeft gedaan: hij blaft, hij waarschuwt, hij springt overeind bij ieder geluid. Niet omdat hij lastig is, maar omdat hij trouw is. Zou je hem dan boos wegjagen?
Zou je zeggen: “Je bent mega irritant, je verpest mijn rust, hoepel maar op.” Of zou je naast hem gaan zitten, je hand op zijn kop leggen en zeggen: "Dank je wel, je hebt jarenlang gedaan wat je moest doen, je hebt over mij gewaakt, maar nu is het veilig, het is niet meer nodig”.
Wat je eigenlijk bedankt
Misschien denk je bij bedanken aan goedkeuren, dat is het zeker niet. Je hoeft controle niet goed te vinden, je hoeft schuldgevoel niet te waarderen, je hoeft het piekeren niet te houden. Je bedankt niet het gedrag, je bedankt de intentie en dat is iets heel anders. Want achter bijna ieder patroon zat ooit een stille wens: veilig zijn, erbij horen, niemand tot last zijn, niet opnieuw gekwetst worden. Daarom blijven zoveel mensen vast zitten. Ze proberen het gedrag weg te halen, terwijl het gedrag nog steeds denkt dat het belangrijk werk doet.
De laatste dienst
Ik vraag me weleens af hoe het zou zijn als onze patronen konden praten. Als controle zou zeggen: "Weet je nog hoe vaak ik je uit moeilijke situaties heb gehouden?” Of als pleasen zou zeggen: "Ik probeerde alleen te voorkomen dat je opnieuw werd afgewezen.” Of perfectionisme: "Ik dacht dat niemand je iets kon maken als je alles goed deed.” Ze hoeveel helemaal geen excuses maken, je kan ze gewoon laten weten dat hun werk erop zit. Dat precies wat erkenning doet: Je geeft een oud deel van jezelf toestemming om eindelijk met pensioen te gaan.
Trouw ziet er niet altijd vriendelijk uit
Ik denk dat we veel te weinig op deze manier naar onszelf kijken. We behandelen delen van onszelf alsof ze onze vijand zijn geworden, terwijl ze vaak jarenlang hun uiterste best hebben gedaan. Niet altijd handig oké, ook niet altijd prettig, maar wel trouw. Misschien is dat ook wel de reden waarom loslaten zo moeilijk voelt. Je neemt niet alleen afscheid van iets waar je last van hebt, je neemt ook afscheid van iets dat je ooit heeft geholpen.
Soms vraag ik me af of dat ook de reden is dat verandering zoveel verdriet kan oproepen. Niet omdat je terug wilt naar hoe het was, maar omdat je afscheid neemt van een deel van jezelf dat jarenlang met je is meegelopen. Ook al was het misschien niet de mooiste versie van jou, of de lichtste, maar het was er wel. Dag in, dag uit. Op de momenten dat je niet wist hoe het anders moest.
Hier begint loslaten
En afscheid nemen zonder erkenning voelt voor niemand goed, ook niet voor dat deel in jezelf. Je hoeft niet harder je best te doen om los te laten, sta eerst eens even stil. Niet bij wat je zo graag kwijt wilt, maar bij wat het al die jaren voor je heeft gedaan. Want er zit een wereld van verschil tussen iets wegsturen of iets bedanken. Het eerste voelt als een gevecht, het tweede als een afronding. En dat… dat is dat de zachtste vorm van loslaten die er bestaat.
Leren loslaten? Klik dan hier
P.S.
Er komen steeds meer mannen in mijn praktijk. Mannen ik zie jullie, voor elke 'haar' en 'ze' mag je de mannelijke aanspreekvorm lezen 😉


0 Reacties