Als mensen mij vragen wat ik precies doe, weet ik eerlijk gezegd nooit zo goed wat ik moet antwoorden. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat het niet in woorden te vangen is. Laatst nog, bij de strandyoga, van iemand die mij niet kent weer die vraag: “Wat doe jij eigenlijk?” Er stond een client van mij bij, gniffelend liep ze weg met de woorden: ’Succes met uitleggen Marie-José”. Omdat ook zij, met vele van mijn cliënten, het niet uitgelegd krijgt.
Ik zou kunnen zeggen dat
Ik zou kunnen zeggen dat ik help loslaten, dat ik werk met oude patronen, met overtuigingen, met emoties, met persoonlijke ontwikkeling. Dat is allemaal waar én tegelijkertijd raakt het de kern niet. Want mijn werk gaat eigenlijk over iets anders. Het gaat over iets waar we zelden woorden aan geven.
Ik geloof niet dat je bent geworden wie je bent
Ik geloof dat je bent geworden wie je móést zijn. Als kind had je namelijk geen keuze. Om liefde te krijgen, om je veilig te voelen, om erbij te horen, om de verbinding met je ouders niet te verliezen, paste je je aan. Misschien werd je de lieve, de sterke, de verantwoordelijke, degene die niet lastig was, degene die alles alleen deed. Niet omdat dat jouw karakter is, maar omdat het werkte. Omdat het je gaf wat ieder kind nodig heeft: liefde, veiligheid, verbinding. En dus bleef je het doen. Niet een paar maanden, nee jarenlang. Tot het jouw manier van zijn werd.
En langzaamaan gebeurde er iets
Je werd steeds beter in voelen wat anderen nodig hebben én steeds minder vertrouwd met wat er in jou leeft. Niet omdat jij verdween, maar omdat alles wat jou ooit hielp, laag voor laag over je heen kwam te liggen: bescherming, aanpassing, controle, pleasen, perfectionisme… Allemaal ooit ontstaan met een hele goede reden. Daarom kijk ik er nooit oordelend naar. Integendeel. Het heeft je geholpen, het heeft ervoor gezorgd dat je kreeg wat ieder kind nodig heeft. Alleen dat wat je ooit beschermde, kan je later ook gevangen houden…
Misschien is dat wel de grootste vergissing die we maken
Je denkt wellicht dat je jezelf bent kwijtgeraakt, ergens onvindbaar. Maar volgens mij is dat niet zo. Onder alle lagen ben jij er nog steeds. Er is niet ergens een betere versie van jou, of een versie die nog gemaakt moet worden, jij was er altijd al. Mijn werk is dan ook niet om iemand te veranderen, ook niet om iemand te repareren en al helemaal niet om iemand te leren een nóg betere versie van zichzelf te worden.
Eenvoudiger en dieper
Mijn werk is veel eenvoudiger en gaat tegelijkertijd veel dieper. Laag voor laag onderzoeken… wat heeft jou ooit geholpen, wat dient je nog steeds? En wat heb je vandaag niet meer nodig? Niet omdat je het ooit verkeerd hebt gedaan, maar omdat je inmiddels groter bent geworden dan de bescherming die je ooit nodig had.
Daarom gaat mijn werk uiteindelijk niet over loslaten
Daarom gaat mijn werk uiteindelijk niet over emoties, niet over grenzen, niet over zelfliefde. Dat zijn belangrijke onderwerpen, zeker, maar ze zijn niet de kern. De kern is dat jij ooit bent geworden wie je moest zijn. En nu mag je ontdekken dat dat niet meer hoeft. Want wat je zoekt ligt niet buiten je. Het ligt ook niet in een betere of de beste versie van jezelf. Het ligt onder de lagen van wie je ooit moest worden. Daar ben jij al die tijd gebleven 🤍
Samen onderzoeken? Klik dan hier


0 Reacties