Ik geloof niet dat een pleaser bestaat

door Marie Jose Capello | aug 7, 2026 | Blog | 0 reacties

Ze zit tegenover me en ze vertelt over haar werk, over haar gezin, over haar moeder die steeds vaker hulp nodig heeft. En ze vertelt verder, over haar kinderen, over haar partner, over de buurvrouw die door een moeilijke periode gaat. En terwijl ze vertelt, valt me iets op, in haar hele verhaal komt één persoon nauwelijks voor: zijzelf. Niet omdat ze zichzelf onbelangrijk vindt, dat denkt ze tenminste, het is gewoon... vanzelf gegaan.

Dan wordt het ongemakkelijk

Dan stel ik haar een vraag: ”Waar verlang jij eigenlijk naar?” Het blijft stil… Ze staart door het raam naar buiten. Dan lacht ze een beetje ongemakkelijk. “Goh..." En dan valt ze weer stil… Na een tijdje volgt er: "Ik weet het eigenlijk niet..."

Dat raakt me iedere keer opnieuw

Dit is niet de eerste keer dat ik dit mee maak, toch raakt het me iedere keer opnieuw. Niet omdat iemand het antwoord niet weet, maar omdat ik me afvraag hoe lang het geleden is dat ze zichzelf die vraag heeft gesteld. En dan volgt bijna altijd dezelfde zin: "Ik ben gewoon een pleaser.” Alsof daarmee alles is verklaard, alsof het een karaktereigenschap is, alsof je ermee geboren wordt.

Ik geloof het niet

Maar ik geloof niet dat een pleaser bestaat. Sterker nog… ik geloof ook niet dat er perfectionisten bestaan, of mensen die nu eenmaal áltijd voor anderen zorgen. Ik geloof dat dit woorden zijn die we geven aan iets wat ooit ontzettend slim was. Als kind heb je namelijk geen keuze. Je wordt niet geboren met de wens om jezelf aan te passen. Je wordt geboren met een veel diepere behoefte: de behoefte om geliefd te zijn, om je veilig te voelen, om verbonden te blijven met de mensen van wie je volledig afhankelijk bent.

Dat is geen luxe

Dat is van levensbelang. En kinderen zijn daar ongelooflijk goed in. Ze voelen, ze kijken, ze proberen en zo ontdekken ze feilloos wat wel en niet werkt. Het ene kind merkt dat het complimenten krijgt als het braaf is. Een ander merkt dat thuis de spanning afneemt als het zich stilhoudt. Weer een ander ontdekt dat zorgen voor anderen waardering oplevert. Of dat hoge cijfers trots opleveren. Of dat verdriet beter verborgen kan blijven. Niet omdat iemand dat letterlijk zegt, maar omdat kinderen meesters zijn in het lezen van hun omgeving.

En langzaam gebeurt er iets

Wat eerst een slimme reactie was, wordt een gewoonte, die gewoonte wordt een patroon en na verloop van jaren noemen we het ineens een karaktereigenschap. Het geijkte: 'Zo ben ik nu eenmaal.’ Maar zijn we dat echt? Of zijn we geworden wie we ooit moesten zijn? Dat is een wezenlijk verschil.

Vechten tegen jezelf

Want als jij gelooft dat pleasen jouw karakter is, dan zul je proberen een andere versie van jezelf te worden. Dan moet je leren grenzen stellen, vaker nee zeggen, meer aan jezelf denken. En begrijp me niet verkeerd: dat zijn waardevolle vaardigheden, maar ze raken niet de kern. Want zolang jij gelooft dat er iets mis is met wie jij bent, blijf je vechten tegen jezelf. Terwijl ik iets heel anders zie. Ik zie een vrouw die ooit iets briljants heeft gedaan. Een klein meisje dat onbewust ontdekte hoe ze liefde, veiligheid of verbinding kon behouden. Ze paste zich aan. Niet omdat ze zwak was, maar omdat ze wijs was. Omdat haar systeem precies deed wat nodig was.

Het gaat in de weg staan

Overlevingsstrategieën, ik heb er diep respect voor, want die strategie heeft jou gebracht tot waar je vandaag bent. Alleen… wat jou als kind hielp, helpt je als volwassene niet altijd meer. Sterker nog, soms staat het precies datgene in de weg waar je het ooit voor deed. Je verlangt naar echte verbinding, maar je blijft aanpassen. Je verlangt naar rust, maar je blijft alles controleren. Je verlangt ernaar gezien te worden, maar je laat vooral zien waarvan je denkt dat anderen het nodig hebben. En dan voelt het alsof je jezelf bent kwijtgeraakt.

Ik denk dat het anders zit

Ik denk niet dat jij jezelf bent kwijtgeraakt. Ik denk dat jij zó lang bent geworden wie je ooit moest zijn, dat je bent gaan geloven dat dit is wie je bent. En precies daar begint mijn werk. Niet met het afleren van pleasen, niet met het bestrijden van perfectionisme, niet met het veranderen van jouw karakter. Wel met één eenvoudige, liefdevolle vraag: wat heeft jou ooit geholpen om te worden wie je bent geworden?

Achter die vraag ligt geen oordeel, daar ligt begrip. En vaak is dat de eerste stap naar echte verandering. Je hoeft niet te ontdekken wat er mis is met jou (want er is niets mis met jou) je mag ontdekken hoe ongelooflijk slim jij ooit bent geweest.

Vraag het eens anders

De volgende keer dat je tegen jezelf zegt: ‘Waarom doe ik toch altijd zo?’ Vervang die vraag dan eens door: ‘Waar heeft dit mij ooit mee geholpen?’ Ik vermoed dat je antwoord je met veel meer zachtheid zal verrassen.

Samen onderzoeken? Klik dan hier

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *