Je hoeft niet in het ritme te komen

door Marie Jose Capello | sep 3, 2026 | Blog | 0 reacties

Overal lijkt dezelfde boodschap rond te zingen: tijd om het gewone leven weer op te pakken. De vakanties zijn voorbij, scholen beginnen weer, agenda’s lopen langzaam vol. Weer structuur, weer regelmaat, weer 'in het ritme’. Maar weet je, ik denk dat juist dát helemaal niet zo’n goed idee is, want in het ritme komen kan je als de beste. Voor je het weet  is iedereen weer waar hij moet zijn en zijn de dagen opnieuw keurig georganiseerd. Alles loopt, behalve jij misschien...

Het gaat vaak veel sneller dan je denkt

Er hoeft namelijk helemaal niets mis te gaan om jezelf weer uit het oog te verliezen, sterker nog: meestal gebeurt het juist terwijl alles prima gaat. Je staat op, doet wat er gedaan moet worden, reageert op een appje, denkt aan wat je nog moet halen, werkt je lijstje af, zegt ja tegen iets wat best kan en schuift iets van jezelf door naar morgen omdat vandaag nu eenmaal vol zit.

Niets bijzonders. Tot je een paar weken verder bent en merkt dat dat gevoel van ruimte dat je in de zomer nog even had, alweer verdwenen is. Dat je hoofd weer vaker ‘aan’ staat, dat je sneller geïrriteerd bent, dat je moe bent terwijl er eigenlijk niets uitzonderlijks is gebeurd. En dat je alweer verlangt naar een lege dag, terwijl september nog maar net is begonnen.

Verradelijk oude ritme

Wat nog wel het verraderlijkste is: een oud ritme voelt niet oud, het voelt vertrouwd. Je hoeft er niet over na te denken, je stapt er zo weer in. Als jij gewend bent om eerst te kijken wat anderen nodig hebben, staat dat nergens in je agenda. Toch gebeurt het. Als jij gewend bent om verantwoordelijkheid naar je toe te trekken, krijg je daar geen melding van op je telefoon. Toch doe je het. Als jij gewend bent om pas rust te nemen wanneer alles af is, heb je daar waarschijnlijk nooit bewust voor gekozen. Je leeft er gewoon naar.

En als jij heel lang degene bent geweest die zorgt, regelt, opvangt, onthoudt en vooruitdenkt, dan voelt dat niet eens meer als een patroon. Dan voelt het als jij. Daarom kun je na een vakantie oprecht denken: ‘dit wil ik anders gaan doen’ en drie weken later ontdekken dat je precies hetzelfde leven weer hebt opgebouwd. Niet omdat je niets geleerd heb. je bent alleen terug gestapt in iets wat je ontzettend goed kent.

September vraagt niet om een nieuwe start

September wordt vaak een beetje verkocht als januari 2.0. Nieuwe plannen, nieuwe gewoontes, gezonder eten, meer bewegen, eindelijk dat ene oppakken: je leven weer op orde. Hoe zou het zijn om er dit jaar eens iets anders van te maken? Niet: Wat wil ik allemaal weer gaan doen? Maar:Waar wil ik niet meer automatisch naar terug? Dát is een heel andere vraag.

Want voor je iets nieuws aan je leven toevoegt, kun je beter eerst eens kijken wat er ieder jaar ongemerkt weer mee naar binnen glipt zodra het gewone leven begint. Altijd bereikbaar zijn, alles zelf oplossen, je agenda zo vol zetten dat er alleen tijd voor jezelf overblijft als niemand anders iets nodig heeft, een verzoek automatisch met ‘ja hoor’ beantwoorden, rust uitstellen, jezelf wijsmaken dat het volgende week rustiger wordt. Hoe vaak is dat eigenlijk gebeurd, dat ‘volgende week’?

Het zit niet in die ene grote keuze

Jezelf kwijtraken gebeurt zelden spectaculair, het gebeurt op een doodgewone doordeweekse ochtend. Je wilde eigenlijk rustig ontbijten, maar beantwoordt alvast drie berichten. Je had jezelf voorgenomen vanmiddag een stuk te gaan wandelen, maar iemand vraagt of je even kunt helpen. Je voelt dat je moe bent, maar denkt: dit maak ik nog even af. Je wilt ergens nee tegen zeggen, hoort jezelf ja zeggen en denkt: ach, het kan er nog wel bij.

Los van elkaar stellen die momenten weinig voor, maar al die kleine momenten samen bepalen uiteindelijk wie er in jouw leven steeds voorrang krijgt. De vraag is niet: Hoe krijg ik meer balans? Een veel interessantere vraag is: Hoe vaak verdwijn ik ongemerkt uit mijn eigen dag?

Want jij staat óók op je agenda

Niet alleen letterlijk. Ik bedoel niet dat je voortaan iedere dinsdag van 14.00 tot 15.00 uur ‘ME-TIME!!!’ in je agenda moet zetten en daarna weer vrolijk verder kunt met jezelf voorbijlopen. Het gaat om iets kleiners en tegelijkertijd fundamentelers: dat jij jezelf meeneemt in de beslissingen die je de hele dag door neemt. Wanneer iemand iets van je vraagt, wanneer je agenda volloopt, wanneer je moe bent, wanneer iemand teleurgesteld reageert, wanneer iets niet af is, wanneer je voelt dat je eigenlijk iets anders nodig hebt.

Niet steeds: Wat moet er gebeuren? Ook: Wat gebeurt er met míj terwijl ik dit allemaal doe? Die vraag kan behoorlijk confronterend zijn. Zeker wanneer je ontdekt dat je jezelf op een dag nauwelijks bent tegengekomen.

Probeer september eens andersom

Voeg deze maand eens niet meteen iets toe. Geen nieuwe ochtendroutine, geen goed voornemen, geen lijst met dingen die je ‘echt vaker moet doen’. Kijk eerst eens wat je níét opnieuw wilt meenemen. Misschien is het die vanzelfsprekende ja, die overvolle agenda, dat verantwoordelijkheidsgevoel voor iedereen om je heen, dat eindeloze vooruitdenken of de gewoonte om pas naar jezelf te luisteren wanneer je lichaam zo hard begint te roepen dat je er niet meer omheen kunt. En kies dan niet meteen vijf dingen die anders moeten. Eén is genoeg. Eén plek waarop je jezelf deze maand niet opnieuw verlaat.

Je hoeft je leven niet om te gooien

Dat is het mooie. Je hoeft niet naar Bali, je baan op te zeggen of iedere ochtend om zes uur op een yogamat te zitten om dichter bij jezelf te blijven. Het kan beginnen wanneer je op een vraag niet onmiddellijk antwoord geeft, wanneer je een lege plek in je agenda niet automatisch opvult, wanneer je merkt dat iemand teleurgesteld is en niet meteen probeert dat gevoel weg te nemen, wanneer je moe bent en daar niet eerst een geldige reden voor hoeft te verzamelen, wanneer je één keer denkt: Wacht eens even. Wat wil ík eigenlijk? Dat lijkt klein, maar voor iemand die jarenlang vooral heeft geleerd te voelen wat er om haar heen nodig was, is dat helemaal niet klein.

Misschien is dát jouw nieuwe ritme

Niet een leven waarin je alleen maar doet waar je zin in hebt, dat bestaat niet en eerlijk gezegd lijkt het me ook behoorlijk onpraktisch en ongezellig. Wel een leven waarin jij niet iedere keer als eerste van je eigen lijst verdwijnt zodra het drukker wordt. Waarin zorgen voor een ander niet automatisch betekent dat je jezelf overslaat, waarin rust niet iets is wat je eerst moet verdienen, waarin je niet hoeft te wachten op een vakantie om weer even te voelen hoe het met je is.

September is het probleem niet

Want het probleem is niet dat september begint, het probleem is ook niet dat het gewone leven weer begint. De vraag is alleen: Neem jij jezelf deze keer mee? Want je kunt na de zomer moeiteloos terugkeren naar alles wat je kent. Naar je werk, je afspraken, je verantwoordelijkheden, 'je ritme’. Maar je hoeft niet terug te keren naar de versie van jezelf die daarin steeds weer als eerste verdwijnt. En dat is wel de mooiste nieuwe start die september je kan geven.

 

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *