Niet alles wat misgaat, is jouw verantwoordelijkheid

door Marie Jose Capello | nov 11, 2026 | Blog | 0 reacties

Nou, ik kan het bijna niet geloven, maar mijn herfstkindje laat nóg even op zich wachten 🙈

Vorige week beloofde ik je dat ik vandaag mijn compleet vernieuwde website zou laten zien. En als er íets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel een belofte niet nakomen. Maar helaas, de techniek denkt daar anders over 🤷‍♀️ De nieuwe geboortedatum staat nu op volgende week (ik durf de datum niet meer te noemen) en geloof me, niemand kijkt er meer naar uit dan ik! Dus ja, een diepe zucht toen ik het mailtje over de vertraging las en dan: oké, het is wat het is. Want wat heeft het voor zin om iets onder controle te willen houden waar je helemaal geen controle over hébt?

Maar ik heb het toch beloofd?

Eerlijk? Mijn eerste reactie?: ‘Verdorie, ik heb vorige week nog gezegd dat de website vandaag online zou gaan.’ En ik houd er niet van om op mijn woorden terug te moeten komen. Als ik iets zeg, dan doe ik het ook. Dat raakt aan een van mijn belangrijkste kernwaarden: betrouwbaarheid. Maar dit keer kon ik mijn belofte niet waarmaken. Niet omdat ik mijn best niet had gedaan of niet hard genoeg hard gewerkt, maar omdat er technische zaken zijn die ik zelf niet kan oplossen. Ik kan nog zo graag willen dat alles op tijd klaar is, daarmee krijg ik het alsnog niet voor elkaar. En toch voelde ik die verantwoordelijkheid. Herken je dat? Dat je alles hebt gedaan wat binnen jouw mogelijkheden ligt, maar je je toch verantwoordelijk blijft voelen voor hoe het afloopt?

Wanneer verantwoordelijkheid een last wordt

Verantwoordelijkheid nemen is iets moois. Je komt je afspraken na, je doet wat je zegt en anderen weten dat ze op je kunnen rekenen. Maar ergens kan die verantwoordelijkheid ongemerkt veranderen in iets wat behoorlijk zwaar op je schouders drukt. Je voelt je verantwoordelijk voor het humeur van je partner, voor de sfeer tijdens een familiefeest, voor een collega die haar werk niet op tijd afkrijgt. Of voor een vriendin die teleurgesteld is omdat je een afspraak moet afzeggen. En dus ga je regelen, oplossen, uitleggen, voorkomen. Want stel je voor dat iemand teleurgesteld raakt, of dat er iets misgaat, of dat iemand denkt dat jij je verantwoordelijkheid niet neemt. Dan doe je liever nog een stapje extra. Totdat je nauwelijks meer onderscheid maakt tussen wat werkelijk jouw verantwoordelijkheid is en wat je allemaal op je hebt genomen.

Die onzichtbare afspraak die je ooit met jezelf maakte

Ik kom in mijn praktijk zo vaak vrouwen (en ook mannen) tegen die zichzelf omschrijven als verantwoordelijk. Maar als ik wat verder doorvraag, blijkt dat ze zich ook verantwoordelijk voelen voor hoe anderen reageren, wat anderen nodig hebben en of iedereen zich prettig voelt. Dat ontstaat vaak niet zomaar. Als je vroeger al jong hebt geleerd om rekening te houden met de stemming van anderen, kan verantwoordelijkheid nemen een manier zijn geworden om de situatie veilig en voorspelbaar te houden.
Je hield de sfeer in de gaten, je zorgde dat er geen gedoe ontstond, je probeerde te voorkomen dat iemand boos of teleurgesteld werd. En als dat lukte, was er rust.
Zo kon er ongemerkt een overtuiging ontstaan:

‘Als ik maar goed genoeg mijn best doe, kan ik voorkomen dat het misgaat'’

Een overtuiging die je jarenlang kan helpen om veel voor elkaar te krijgen, maar die je ook ontzettend veel energie kan kosten. Je kunt alles goed doen en toch iemand teleurstellen Ergens leeft vaak het idee dat wanneer je maar zorgvuldig genoeg bent, voldoende rekening houdt met anderen en alles goed voorbereidt, het uiteindelijk ook goed zal gaan. Maar zo werkt het leven natuurlijk niet. Je kunt een gesprek met alle zorgvuldigheid voeren en toch kan de ander zich gekwetst voelen. Je kunt een beslissing nemen die voor jou helemaal klopt en toch kan iemand anders daar moeite mee hebben. En ja, je kunt maanden aan een nieuwe website werken en tóch de geplande (zelfs steeds vooruitgeschoven) lanceerdatum niet halen. Dat betekent niet automatisch dat je iets verkeerd hebt gedaan, het betekent dat er meer meespeelt dan alleen jouw inzet. En natuurlijk begrijp je dat met je verstand ook wel, maar daarmee is het gevoel nog niet weg.

Waarom is 'het is wat het is' soms zo moeilijk?

Ik kon deze week na een diepe zucht denken: oké, dan wordt het volgende week (precies wat ik níet wou, net voor de black friday gekte) Maar ik weet ook hoe lastig dat kan zijn wanneer er onder de behoefte om alles goed te laten verlopen een oude angst zit. De angst om iemand teleur te stellen, om kritiek te krijgen, om niet goed genoeg te zijn, of om de controle te verliezen over een situatie die onveilig voelt zodra je niet meer weet hoe het afloopt. Dan is 'het is wat het is' geen kwestie van even anders denken. Je kunt jezelf honderd keer vertellen dat je ergens niets aan kunt doen, maar dat verandert niets aan de spanning in je lijf en je hoofd dat maar blijft malen over een oplossing. Omdat er diep vanbinnen iets anders meespeelt dan die ene situatie. Juist daarom vind ik het zo belangrijk om niet alleen te kijken naar wat iemand doet, maar vooral naar waarom het zo moeilijk is om ermee te stoppen. Daar ligt mijn werk ✨

Wat is eigenlijk van jou?

Een vraag die ik je vandaag graag wil meegeven: wat is eigenlijk van jou? Stel dat iemand in je omgeving teleurgesteld is, wat is dan jouw verantwoordelijkheid? Je kunt eerlijk zijn, zorgvuldig communiceren, rekening houden met de ander en erkennen dat iets vervelend is gelopen, maar kun je ervoor zorgen dat de ander niet teleurgesteld is? Kun je bepalen hoe iemand reageert? Of voorkomen dat iemand iets van jou vindt? Néé. En toch probeer je dat o zo vaak. Door jezelf uit te leggen, nog meer je best te doen of je eigen grenzen opzij te schuiven. Alsof het jouw taak is om ervoor te zorgen dat niemand ooit ergens last van heeft. Maar waar blijf jij dan? Hoeveel ruimte houd je over voor je eigen wensen en grenzen wanneer je voortdurend bezig bent met alles wat er om je heen gebeurt?

Loslaten is niet hetzelfde als je schouders ophalen

 ‘Het is wat het is' betekent voor mij niet dat je nergens meer verantwoordelijkheid voor neemt. Ik blijf zorgvuldig in wat ik doe, ik kom mijn afspraken graag na en als er iets misgaat, kijk ik wat ik kan doen om het op te lossen. Maar op een gegeven moment houdt mijn invloed op. Dan kan ik blijven duwen, trekken en me druk maken over iets wat daarmee geen minuut sneller gaat. Of ik kan erkennen dat ik gedaan heb wat binnen mijn mogelijkheden ligt. Dat laatste vraagt soms meer van je dan je denkt. Zeker wanneer je jarenlang gewend bent geweest om overal een oplossing voor te zoeken. Dan voelt stoppen met regelen al snel alsof je iets laat liggen. Terwijl je in werkelijkheid alleen ophoudt met dragen wat niet van jou is.

En als het toch anders loopt?

Ik ben nog steeds ontzettend blij met alles wat er de afgelopen maanden is ontstaan. Mijn nieuwe website is helemaal geworden zoals ik hem voor ogen had. De teksten, de uitstraling, de foto's, mijn nieuwe logo en de nieuwe weggevers. Alles past bij wie ik ben en hoe ik vandaag de dag werk. Alleen de geboortedatum… die had ik anders bedacht 😉 En ja, ik had mijn belofte van vorige week graag waargemaakt, maar ik kan de techniek niet met wilskracht laten meewerken, dus wordt het volgende week. En dat is oké.

Wat ik je vooral wil meegeven, is deze vraag:

Waar voel jij je nog verantwoordelijk voor, terwijl je er eigenlijk helemaal geen invloed op hebt? En wat als je dat eens gewoon laat zoals het is, wat zou er gebeuren wanneer je niet onmiddellijk probeert om er iets aan te veranderen? Wanneer je even niet gaat oplossen, verklaren of voorkomen, maar gewoon eens opmerkt hoeveel verantwoordelijkheid je jezelf hebt gegeven? Want je kunt echt heel betrokken, zorgvuldig en verantwoordelijk zijn, zonder dat je de hele wereld op je schouders hoeft te dragen.

Soms begint lichter leven met een diepe zucht: ‘Oké. Het is wat het is.’

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *