Het gesprek was dinsdag, je bent ondertussen een paar dagen verder en je baalt er nog steeds van. Je staat onder de douche en ineens weet je precies wat je had moeten zeggen. Verdorie... 'dát had ik moeten zeggen.’ En dus voer je het gesprek voor de zoveelste keer weer in je hoofd, alleen deze keer reageer je wél goed.
Voilà, het perfecte antwoord
Je legt beter uit wat je bedoelde, je laat je niet zo snel uit het veld slaan en als de ander vervolgens iets zegt, heb jij daar natuurlijk ook een perfect antwoord op. Zo. Opgelost. Tot je een uur later in de auto zit en er tóch weer aan denkt. Daar zou je toch knettergek van worden hè? En dan zeggen we: *‘Ik moet stoppen met piekeren.’ Ja, ja, alsof je hoofd voor de lol dat gesprek blijft herhalen en naspelen. Helemaal niet, volgens mij probeert je hoofd iets.
Je hoofd houdt niet van een open einde
Een opmerking die je raakte, iemand die je verkeerd begreep, iets wat je had willen zeggen maar niet zei, een beslissing waar je achteraf over twijfelt, onrecht waar nooit excuses voor kwamen. Dat zijn van die dingen waar je hoofd ‘heerlijk’ op kan blijven kauwen. Niet omdat jij zo graag in het verleden leeft. Nee, je hoofd probeert alsnog ergens te komen waar het op het moment zelf niet kwam. Bij duidelijkheid, bij controle, bij gelijk, bij een verklaring, bij een ander einde.
En dus draait het nog een rondje:
Had ik maar...
Waarom zei hij nou...
Als ik toen...
Ik snap gewoon niet dat zij...
Wat als ik...
Alsof ergens tussen pieker ronde 48 en 49 ineens het antwoord ligt waardoor het in je hoofd weer rustig wordt.
Je probeert vandaag te veranderen wat gisteren gebeurd is
Sorry, maar dat is natuurlijk kansloos en dat weet je zelf ook wel. Je kunt een gesprek van dinsdag dagen later niet alsnog anders voeren. Je kunt iemand niet met terugwerkende kracht laten begrijpen wat jij bedoelde. Je kunt niet alsnog krijgen wat iemand je toen niet kon geven. En je kunt het verleden al helemaal niet veranderen door er nóg langer over te piekeren. En toch blijf je het proberen.
Je hoopt...
Niet bewust natuurlijk, maar ergens zit de hoop dat als je het maar helemaal begrijpt, als je eindelijk weet waarom, als je precies kunt aanwijzen waar het misging, je er rust in krijgt. En soms gebeurt dat ook, inzicht kan enorm helpen. Maar hoe vaak heb je het vanuit zesentwintig kanten bekeken, besproken met je vriendinnen en er ’s nachts om 03.17 uur nog een complete analyse op losgelaten en was het nóg steeds niet klaar?
Sommige dingen worden niet opgelost
Getver! Yep, ik weet het, daar baal je van. Want wij mensen houden nu eenmaal van oplossingen. Een probleem heeft een oorzaak, een oorzaak kun je begrijpen, als je het begrijpt kun je er iets aan doen en daarna kun je verder. Lekker overzichtelijk.
Wacht je tot je een ons weegt, of...
Alleen werkt het leven helaas niet altijd zo. Soms krijg je geen excuses, soms gaat iemand je nooit begrijpen, soms zul je nooit precies weten waarom iemand deed wat hij deed, soms was iets gewoon echt oneerlijk en soms heb je een keuze gemaakt waarvan je nu weet dat je hem anders zou maken. En soms komt er gewoon geen gesprek meer waarin alles alsnog wordt rechtgezet.
Dan kun je blijven wachten tot je een ons weegt op een oplossing van buitenaf óf je stelt jezelf een andere vraag.
Niet:
Hoe krijg ik dit alsnog opgelost?
Maar:
Wat heb ik nodig om niet langer te wachten tot dit opgelost wordt?
Loslaten wordt vaak verward met goedvinden
En daar gaat het volgens mij mis. Want zodra ik zeg dat je iets mag loslaten, kan het klinken alsof je moet zeggen: ‘Ach, laat maar.’ Alsof het niet erg was, alsof de ander gelijk had, alsof jij je niet zo moet aanstellen, alsof vergeven een verplicht nummer is, alsof je er met een beetje positieve gedachten wel overheen kunt stappen.
Nee. Wat niet oké is, is niet oké. Als je diep bent geraakt, dan is dat ook echt zo. Sommige mensen hadden beter voor je moeten zorgen. Sommige keuzes hebben gevolgen gehad die je nog steeds voelt. Loslaten verandert daar helemaal niets aan.
Loslaten verandert niet wat er gebeurd is, maar het verandert wel hoeveel van jouw aandacht er vandaag nog steeds naartoe gaat.
Want vasthouden kost veel
Niet alleen wanneer je bewust zit te piekeren, het zit ook in het gesprek dat je alvast oefent voor het geval je die persoon ooit weer tegenkomt. Het zit in jezelf steeds opnieuw uitleggen waarom jij gelijk had. Het zit in het meenemen van een oude situatie naar een nieuwe relatie. het zit in boos worden om iets wat vandaag gebeurt, terwijl een deel van die boosheid eigenlijk veel ouder is.
Vasthouden is niet altijd zichtbaar
Je kunt gewoon boodschappen doen, werken, lachen, de boel draaiende houden, op vakantie gaan en ondertussen nog steeds iets met je meedragen wat allang voorbij is. En daar kun je behoorlijk moe van worden.
Maar waarom laat je het dan niet gewoon los?
Tja! Als het zo werkte, was ik waarschijnlijk allang werkloos. ‘Laat het gewoon los joh.’ (hoe vaak heb je dat al gehoord?) Goh dankjewel, daar had ik nu zelf nooit aan gedacht 🙃 Loslaten is geen knop waar je op drukt zodra je rationeel besluit dat iets lang genoeg heeft geduurd.
Weet je, soms heeft vasthouden een functie
Boos blijven kan ervoor zorgen dat je niet hoeft te voelen hoeveel pijn iets heeft gedaan. Blijven analyseren kan je het gevoel geven dat je nog controle hebt. Wachten op excuses houdt de hoop levend dat iemand ooit alsnog erkent wat jou is aangedaan. Jezelf verwijten maken kan zelfs veiliger voelen dan accepteren dat je toen werkelijk niet meer kon doen dan je deed.
Dan is vasthouden niet zomaar een slechte gewoonte, het probeert je ergens voor te beschermen. En zolang je niet ziet waarvoor, wordt ‘je moet het gewoon loslaten’ niet meer dan een loze kreet.
Daarom begint loslaten voor mij ergens anders
Loslaten begint niet bij wegduwen, niet bij vergeten, niet bij jezelf vertellen dat het nu toch echt eens klaar moet zijn en ook niet bij vergeven omdat iemand ooit heeft bedacht dat dat noodzakelijk is voor je eigen groei.
Loslaten begint bij erkennen:
Ja, dit heeft pijn gedaan
Ja, ik ben nog steeds boos
Ja, ik had gewild dat het anders was gegaan
Ja, ik krijg waarschijnlijk nooit het antwoord waarop ik heb gewacht
Daar zit iets heel anders in dan blijven malen. Je stopt met onderhandelen met wat er gebeurd is. Niet omdat het ineens goed is, maar omdat het gebeurd ís. En alle malen van de wereld kan niets aan dat feit veranderen.
Als je dat kunt ‘pakken’, kun je voelen dat er ruimte ontstaat.
Er is een verschil tussen iets meenemen en iets meedragen
Je verleden gaat natuurlijk niet weg, gelukkig maar. Alles wat je hebt meegemaakt heeft je gevormd. Het heeft je iets geleerd, je geraakt, sterker gemaakt, zachter gemaakt en soms ook voorzichtiger. Je hoeft je geschiedenis niet kwijt om verder te kunnen, maar je hoeft haar ook niet iedere dag op je rug mee te dragen. Dat is een heel belangrijk verschil.
Je kunt iets meenemen zonder dat het nog steeds bepaalt hoe je vandaag reageert. Je kunt weten wat iemand je heeft aangedaan zonder iedere keer opnieuw die pijn in te hoeven stappen. Je kunt ergens verdrietig over zijn zonder dat verdriet je hele huis hoeft te bewonen. Je kunt een verhaal hebben zonder er nog iedere dag middenin te leven.
Dát is voor mij loslaten.
Niet dat het weg is.
Wel dat jij weer verder kunt.
De vraag is dus niet hoe krijg ik dit uit mijn hoofd?
Want je hoofd doet waarschijnlijk precies wat het al heel lang voor je doet: proberen te begrijpen, voorkomen, controleren, oplossen. Stel jezelf eens een andere vraag wanneer je merkt dat je voor de zoveelste keer in gedachten dezelfde riedel herhaalt:
Wat probeer ik hier nog te krijgen wat ik toen niet heb gekregen?
Een excuus? Erkenning? Gelijk? Veiligheid? Een verklaring? Toestemming om boos te zijn? Of simpelweg de bevestiging dat wat er gebeurde écht niet oké was?
Het antwoord kan je verrassen. Want soms ontdek je dat je al jaren bij een gesloten deur staat te wachten tot iemand anders hem alsnog voor je opendoet. En daar zit voor mij de werkelijke beweging van loslaten. Niet zeggen dat die deur er niet toe doet, niet doen alsof je nooit naar binnen wilde, maar op een dag beseffen:
Ik hoef hier niet te blijven staan om verder te kunnen
Klik hier voor de eerstvolgende workshop Leren Loslaten


0 Reacties