Wat als jij het niet meer doet?

door Marie Jose Capello | okt 22, 2026 | Blog | 0 reacties

Ik ben weer bij mijn dochter en kleindochtertjes Italië. Een heerlijke week, samen met mijn oudste kleindochter, waarin ik alles even loslaat. We genieten samen van de gewone Italiaanse dagelijkse dingen hier, van heerlijk bijkletsen, van de zomerse temperaturen, de olijvenoogst, de thermen en natuurlijk ook shoppen 😉 Heerlijke dagen zonder haast, zonder agenda, gewoon genieten van wat de dag brengt. I love it! Sommigen dingen zijn verrassend gemakkelijk los te laten zodra je even afstand van neemt, toch? Maar er zijn ook dingen die we jarenlang blijven vasthouden zonder dat je eigenlijk nog weet waarom. Zoals sommige relaties.

Wat als jij eens niet belt?

Die ken ik ook, jij ook? Er zijn mensen in je leven die je al jarenlang kent. Een vriendin, een familielid, iemand die ooit heel belangrijk voor je was. Jij bent meestal degene die belt, die vraagt hoe het gaat, die voorstelt om af te spreken, die onthoudt wat er speelt in het leven van de ander. En als het contact wat verwatert, ben jij degene die het weer oppakt. Je denkt er niet eens over na, zo gaat het nu eenmaal.

Tot je op een dag merkt dat jij eigenlijk altijd degene bent die het initiatief neemt en je je afvraagt wat er zou gebeuren als je dat eens niet deed. Zou de ander jou bellen? Zou iemand vragen hoe het met jou gaat? Of zou het gewoon stil worden?

De stilte die iets zichtbaar maakt

Dat laatste kan behoorlijk confronterend zijn, want zolang jij het contact onderhoudt, hoef je niet te ontdekken wat er gebeurt als je daarmee stopt. Je houdt de relatie in beweging, je zorgt ervoor dat jullie afspreken, je houdt de gesprekken op gang en vergeet geen enkele verjaardag of jubileum.

Eigenlijk voel je het al haarfijn aan

Zou het kunnen dat je daarmee ook een bepaald beeld overeind houdt? Het beeld van een vriendschap die wederzijds is, van een band die voor jullie allebei even belangrijk is? Tot je merkt dat de belangstelling vooral van één kant komt. Dat wil trouwens helemaal niet zeggen dat de ander niet om je geeft. Mensen verschillen nu eenmaal. De een belt uit zichzelf, de ander vindt het heerlijk als iemand anders het initiatief neemt. Maar er zit wel verschil in een relatie waarin de rollen anders verdeeld zijn en een relatie waarin het voortdurend van jouw kant moet komen. Diep van binnen voel je dat al haarfijn aan, zeker wanneer je na een ontmoeting vaker leeggelopen dan opgeladen thuiskomt.

Hoe ben jij degene geworden die alles bij elkaar houdt?

Bijzonder eigenlijk hè, hoe je ongemerkt degene bent geworden die alles bij elkaar houdt? Voor je het weet, ben jij de verbindende factor geworden. De vrouw die aan iedereen denkt, die begrijpt waarom iemand niet belt, die excuses bedenkt voor gedrag dat jou eigenlijk verdriet doet, die zichzelf geruststelt met: 'ach, zo is ze nu eenmaal’. Terwijl je gewoon heel graag zou willen dat er ook eens iemand spontaan vraagt hoe het met jou gaat. Durf jij aan jezelf toe te geven dat je dit eigelijk mist?

Wat je blijft geven, hoef je niet te missen

Zolang jij blijft zorgen voor het contact, ben je druk bezig met wat je geeft. Je organiseert, je luistert, je zoekt toenadering, je toont belangstelling, Dat voelt vertrouwd een vaak ook goed. Maar dat voortdurende geven kan ook nog een andere functie hebben: het voorkomt dat je niet hoeft stil te staan bij wat je zelf niet ontvangt. Dat je niet hoeft stilt te staan biij het verlangen dat iemand eens uit zichzelf aan jou denkt, dat iemand belt omdat diegene jouw stem wil horen, dat iemand nieuwsgierig is naar jouw leven, zonder dat jij eerst naar het hare hebt gevraagd. Dat iemand moeite voor jóú doet. Tja, wanneer je dat gaat voelen, kan er gelijk verdriet loskomen. Vooral als je jezelf jarenlang hebt voorgehouden dat je helemaal niet zoveel nodig hebt.

De prijs van altijd begrip hebben

Begrip is een prachtige eigenschap. maar ik zie ook hoe gemakkelijk begrip gebruikt kan worden om eigen teleurstelling weg te redeneren:  'Ze heeft het druk. Hij heeft nu eenmaal moeite met gevoelens. Ze bedoelt het vast niet zo. Ik weet dat ze om me geeft, ook al laat ze dat niet merken.'En soms is dat allemaal waar, maar begrip voor de ander hoeft niet te betekenen dat je je eigen gevoelens steeds opzijschuift.

Juist op dat punt raak je jezelf kwijt

Je kunt begrijpen waarom iemand weinig belangstelling toont en daar toch verdrietig over zijn. Je kunt weten dat iemand het moeilijk heeft en tegelijkertijd merken dat er voor jou nauwelijks ruimte is. Je kunt van iemand houden en erkennen dat de relatie niet meer voedend is. Die dingen kunnen naast elkaar bestaan. Ik zie dat veel vrouwen zichzelf juist op dat punt kwijtraken. Ze zijn zo goed geworden in het begrijpen van anderen, dat ze nauwelijks nog stilstaan bij wat iets met henzelf doet.

En als je nu eens niets doet?

Wat zou er gebeuren als je een relatie eens niet voortdurend in beweging houdt? Als je niet automatisch degene bent die het volgende afspraakje voorstelt? Als je een stilte niet meteen opvult? Niet als trucje om te kijken of iemand achter je aan komt, niet als straf en zeker niet om te bewijzen dat de ander tekortschiet. Maar om te ontdekken hoe het contact werkelijk voelt wanneer jij niet steeds degene bent die steeds het initiatief neemt.

Dat kan iets heel moois opleveren. Je kunt ontdekken dat iemand je mist en zelf toenadering zoekt. Dat de ander simpelweg gewend was geraakt aan jouw initiatief en best bereid is om daar verandering in te brengen. Misschien ontstaat er zelfs een eerlijk gesprek dat jullie nooit eerder hebben gevoerd. Maar het kan ook stil blijven... en die stilte vertelt je dan iets wat je wellicht liever niet had willen weten.

Loslaten betekent niet altijd afscheid nemen

Wat een lastige vorm van loslaten is dit hè. Het gaat immers niet alleen over de ander, het gaat ook over jouw hoop. De hoop dat iemand ooit meer belangstelling zal tonen, dat de relatie alsnog wordt zoals jij die diep vanbinnen graag zou willen. Soms blijf je jarenlang investeren in wat een relatie zou kunnen zijn, terwijl je nauwelijks nog kijkt naar wat ze werkelijk is.

En nee, dat betekent niet dat je meteen afscheid moet nemen. Je kunt het gesprek aangaan. Vertellen wat je mist. Kijken of er iets kan veranderen. Je kunt ook besluiten dat een relatie een andere plek in je leven krijgt. Niet iedere vriendschap hoeft even hecht te zijn, niet ieder contact hoeft dezelfde betekenis te houden als vroeger.

Maar het vraagt wel iets van je om eerlijk te kijken. En vooral om te stoppen met in je eentje overeind houden wat alleen samen gedragen kan worden.

Wat blijft er over als jij het contact niet meer onderhoudt?

Terwijl ik hier in Italië geniet van onze family time, de zon en het heerlijke dolce far niente, mijmer ik hoe vanzelfsprekend verbinding eigenlijk kan voelen. Er hoeft niet steeds iets georganiseerd, verdiend of bewezen te worden. We zijn samen, we lachen, bovenal genieten we van elkaars aanwezigheid. En dat brengt me bij een vraag die ik je graag wil meegeven.

Bij wie kun jij gewoon zijn, zonder steeds iets te hoeven doen om de verbinding in stand te houden?

Sta daar eens bij stil, want soms vraagt loslaten niet dat je iemand uit je leven laat verdwijnen. Soms begint het met stoppen om in je eentje te dragen wat eigenlijk van twee kanten zou moeten komen. Én daarmee ruimte maken voor mensen bij wie je voelt dat jij net zo belangrijk bent voor hen als zij voor jou.

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *