Wat een gezellige drukte! Een grote lange tafel en de verhalen vliegen over en weer, wat een plezier! Je knikt en lacht op de juiste momenten, je neemt nog een slokje van je drankje en … er gaat van alles door je heen. Van buiten klopt het plaatje, ziet het er zo leuk uit. Alleen van binnen…van binnen is het stil. Niet als in rustig stil, nee leeg stil. Als of je hier op de een of andere manier niet op je plek bent, maar dat is dan ook weer geen waar. Wat is het dan? Het lijkt wel of alles wat je zegt nèt langs de ander heen glijdt. Zo iets van net niet raak of zo. Je zucht es van binnen…
Als je eens wist
Het is echt niet zo dat je niemand hebt, integendeel. Maar het lijkt wel of er niemand is die jou echt kent, niemand bij wie je voelt ‘hier hoef ik niets uit te leggen’. Het voelt een beetje als praten tegen een muur die netjes terug knikt. Of als lachen om een grap, terwijl je van binnen denkt: ‘als je eens wist hoe het echt met mij gaat…’
Hoe het er van binnen uitziet
Emotionele eenzaamheid voelt vaak klein. Het is geen groot verdriet dat je omver blaast, niets dramatisch, het zit in kleine dingen:
- Dat je iets meemaakt en eigenlijk niet weet wie je nu kunt appen om het te delen
- Dat je vaak gesprekken hebt waarvan je achteraf denkt: ‘dit ging eigenlijk nergens over’
- Dat je wel praat, maar niet zegt wat er echt in je om gaat
Het is alsof je constant een stukje van jezelf thuislaat. De pech is, hoe vaker je dat doet, hoe eenzamer je je voelt en hoe groter de afstand lijkt te worden. Niet alleen naar anderen, maar ook naar jezelf. Op een gegeven moment weet je zelf niet eens meer goed wat je voelt.
Waarom 'meer onder de mensen' niet helpt
Je eerste gedachte zou kunnen zijn: ik moet meer afspreken, meer onder de mensen, meer ondernemen. Maar daar zit het hem niet in. Bovendien heb je jouw tijd met je zelf alleen ook hard genoeg nodig. Emotionele eenzaamheid gaat niet om meer of vaker mensen om je heen, het gaat over het missen van verbinding. Het missen van iemand waar bij je oordeelroos je hart kunt luchten, het missen van mensen die op dezelfde golflengte zitten. Je kunt dagelijks ontmoetingen hebben die je niet raken, maar één gesprek kan je de warmte geven waar je al zo lang naar verlangt en dat is wat je zo graag wilt.
Wat er vaak gebeurt
Wat je vaak doet, zonder dat je daar per se bewust voor kiest, is:
- Liever een veilig verhaal vertellen, dan eentje waarin je jezelf laat zien
- Net een opmerking inslikken
- Meelachen terwijl je het eigenlijk niet voelt
Heel begrijpelijk, alleen zo hou je de afstand zelf in stand. Niet omdat de ander niet dichterbij je wilt komen, maar omdat ze niet dichterbij kunnen komen.
Wat kan je doen?
Laat je eens 1x per dag echt zien met een kleine opmerking, bijvoorbeeld, ‘ik weet niet waarom, maar dit raakt me blijkbaar’. Dat voelt mega spannend, dat snap ik, maar het is vaak wel het begin van meer verbinding. Zie het als een deur tussen jou en de ander. Als je je afsluit blijft die deur dicht, als je graag verbinding wilt zet je de deur met deze opmerking op een kier. Nog niet wagenwijd open, nee gewoon voorzichtig op een kier.
Wat is hier nu zo belangrijk aan?
Met zo’n ene opmerking laat je je echt zien, en jezelf echt laten zien is het begin van verbinding. Jij hebt de sleutel van die deur en niemand anders.
Emotionele eenzaamheid gaat niet alleen over wat je mist van anderen, het gaat ook over wat je zelf niet laat zien. En dat is niet iets van eigen schuld dikke bult, of ‘dan had je maar’. Maar als jij zelfs maar een klein stukje meer zichtbaar wordt, verandert er iets, niet meteen groots en meeslepend, wel merkbaar. Een gesprek dat net iets dieper gaat, iemand die anders reageert dan je verwachtte, een moment waarop je denkt: ‘hé, dit voelt anders’.
Spannend en kwetsbaar
Je hoeft niet ineens een open boek te zijn. Je hoeft niet alles te delen, maar door alles binnen te houden verdwijnt emotionele eenzaamheid zeker niet. Ook niet door drukte, afleiding of nog een afspraak in je agenda. Het verdwijnt op het moment dat jij — heel klein, heel voorzichtig — iets meer van jezelf laat zien. En ja, dat voelt mega spannend en kwetsbaar…..
Waarom niet meer tips?
Waarom geef ik hier niet meer tips & tricks? Om te beginnen kan je die overal vinden, maar een veel belangrijker reden is dat alle tips & tricks van de wereld je niet van emotionele eenzaamheid af helpen. Ooit is jezelf terugtrekken en niet helemaal laten zien ontstaan om jezelf te beschermen. In je vroege jeugd al, ook al had je ouders die het aller aller beste met je voor hadden. En ook hier is niemand schuldig. De rest van je leven borduurde je daar echter onbewust op voort, terwijl het misschien helemaal niet meer nodig is. Maar ja, je zenuwstelstel reageert nog steeds op de oude vertrouwde manier.
Hoe kom je er dan vanaf?
Alle tips die je kunt vinden spreken allemaal je mindset aan. Top, daar kan je best veel aan hebben. Maar… als je zenuwstelsel het niet kan dragen, dan durf je het of niet toe te passen of val je toch weer terug. Het antwoord om van emotionele eenzaamheid ‘af te komen’ ligt in je zenuwstelsel en in je onderbewuste. Zodra dat mee is kan je met de mindset tips & tricks aan de slag. En dan, dan durf je jezelf beetje per beetje meer te laten zien. En dan ontstaat de verbinding waar zo naar verlangt, met jezelf én met de mensen om je heen. En dan... dan is het echt genieten aan die grote lange tafel 🤍
Wil je echt aan de slag? Dan is het 1-1 coachtraject Het Roer Om jouw antwoord 🤍


0 Reacties